ایستگاه گذاری – تعریف سیستم مختصات پروژه

بعد از مشخص کردن جزئیات اولیه برداشت و نحوه برداشت عوارض،  نوبت به اجرای برداشت میرسد. قبل از برداشت  باید یک سیستم مختصات برای پروژه مشخص کرد. در برخورد با یک پروژه دو حالت وجود دارد : حالت اول، یک چارچوب سیستم مختصات برای پروژه قبلا تعریف شده است حالت دوم ، نیاز به تعریف یک سیستم مختصات جدید  در پروژه است. حالت دوم زمانی است که شما اولین نقشه بردار پروژه هستید و از ابتدای پروژه ، وارد شده اید و یا نقشه بردار دومی هستید که به پروژه راه یافته اید اما به دلایلی ایستگاها و سیستم مختصات تعریف شده توسط نقشه بردار قبلی ، در دسترس نمی باشد. در حالت اول شما جهت کار با سیستم مختصات موجود حداقل به 2 ایستگاه نقشه برداری نیاز دارید که  باید توسط نقشه بردار کارفرما و یا خود کارفرما به شما تحویل داده  شود . منظور از تحویل دادن ایستگاه ها:  نشان دادن محل ایستگاها ، توجیه کردن دوربین با ایستگاه  و چک کردن مختصات ایستگاه ها می باشد ( در یک مطلب جداگانه  به این  مورد با جزئیات خواهیم پرداخت ).   در این بخش فرض است شما اولین نقشه بردار پروژه هستید  قصد داریم به حالت دوم بپردازیم .

تعریف سیستم مختصات پروژه یا توجیه دوربین

در این حالت ابتدا دوربین  را در یک محل که دید مناسبتری دارد ( ترجیحا  به کل محدوده پروژه دید داشته باشد ) یا به بخشی از پروژه (محل برداشت) دید داشته باشد، مستقر می کنیم . به ایستگاه مستقر شده در دوربین مختصات دلخواه ( مثلا X=1000,Y=1000,Z=100)   می دهیم و یک جهت دلخواه ( شمال تقریبی) به دوربین به عنوان جهت شمالمعرفی کرده تا دوربین توجیه مردد. که این در واقع  سه پارمتر تعریف سیستم مختصات می باشد( به عبارت دیگر جهت تعریف یک سیستم مختصات محلی به یک نقطه معلوم و یک آزیموت نیاز داریم) .   بعد حداقل دو ایستگاه ( پیشنهاد من سه ایستگاه می باشد)  نقشه برداری  جهت استقرارهای بعدی در مکان مناسب  ایجاد می کنیم.  جهت ایستگاه زدن می توان از میخ فولادی – لاک غلط گیری و رنگ استفاده کرد. نام گذاری ایستگاه ها به صورت حروف انگلیسی به همراه یک عدد می باشد . رایجترین نام های ایستگاه ها به صورت K1,K2, …. یا  BM1,BM2,… می باشد. بعد از خواندن ایستگاه ها ، می توان به برداشت طبق موارد مشخص شده در بالا  ادامه داد. در صورت جابجا شدن دوربین ، باید جهت توجیه از ایستگاه های نقشه برداری با استفاده از دو روش  مختصاتی و ترفیع بهره برد . در ادامه به مزایا و معایب و شرایط استفاده از این دو روش خواهیم پرداخت

روش مختصاتی جهت توجیه دوربین

این روش برای حالتی است که دو ایستگاه معلوم داریم ( منظور از معلوم این است که مختصات آن مشخص است )  و قابلیت استقرار دوربین بر روی یکی از  دو ایستگاه وجود دارد. دقت این روش نسبت به روش ترفیع بیشتر می باشد. بدین معنی که فقط خطای سانتراژ کردن دوربین و خطای قراولروی وجود دارد که این به نسبت روش ترفیع دقیق تر می باشد. روش کار در این حالت بدین شرح است :  باید دوربین را بر روی یکی از ایستگاه ها مستقر کرده  و مختصات ایستگاه اول به عنوان ایستگاه استقرار ( یک نقطه معلوم ) و سپس با وارد کردن مختصات نقطه دوم ( ایستگاه دوم ) و نشانه روی آن (پارمتر  آزیموت ) ، دوربین توجیه می گرددو آماده برداشت می باشد. جهت چک کردن دقت توجیه در این روش بهتر است ایستگاه نشانه روی را دوباره برداشت کرده و با چک کردن مختصات میزان خطا را مشخص کرده و بررسی نماییم و در صورت قابل قبول بودن خطا ، به برداشت ادامه دهیم.

روش  ترفیع  جهت توجیه دوربین

در روش  مختصاتی دقت بالایی وجود دارد ولی باید دوربین فقط روی یکی از  ایستگاه مستقر بشود. در روش مختصاتی، سرعت عمل  و دایره عملکردی کمتری نسبت به جابجایی دوربین ایجاد می کند. بدین معنی که شما نمی توانید دوربین را بین ایستگاه ها و در محلی مناسبتر قرار دهید و دامنه بیشتری جهت برداشت فراهم کنید و سرعت شما در برداشت کمتر خواهد شد. در روش ترفیع شما می تواند دوربین را در یک محل مناسب که حداقل به دو ایستگاه ( بهتر است 3 ایستگاه باشد) دید داشته باشد قرار دهید و با نشانه روی و قرائت این دو ایستگاه موقعیت استقرار دوربین را بدست آورده و دوربین را توجیه کنید .(  شکل زیر نقاط معلوم دایره قرمز – محل استقرار دوربین سبز رنگ)

 

 

بعد از محاسبه ترفیع ، دروبین توجیه می گردد و مختصات نقطه ای که دوربین بر روی آن مستقر شده و آزیموت پروژه محاسبه میگردد و میزان خطا به کاربر نمایش داده می شود.

حال به این سوال باید پاسخ داد که از کدام روش باید برای توجیه  استفاده کرد ؟ جهت پاسخ به این سوال باید گفت که انتخاب روش  به روش کار نقشه بردار و میزان دقتی که نقشه بردار می خواهد بستگی دارد. به نظر من جهت انجام کارهای برداشت شهری ( ساختمان، برداشت توپوگرافی ، پروفیل برداری و ….. ) نقشه های توپوگرافی بهتر است از روش ترفیع استفاده شود. ولی باید جهت رسیدن به دقت مطلوب و جلوگیری از چرخش نقاط ، به 3 نکته توجه کرد : نکته اول :  حداقل از سه نقطه  به جای دو نقطه برای ترفیع استفاده شود. نکته دوم : بزرگترین زوایه تشکیل شده فی ما بین دو ایستگاه و محل استقرار دوربین زاویه باز ( بیشتر از 120 درجه- زاویه A شکل زیر ) باشد.  نکته سوم حتما بعد از توجیه دوربین و بررسی دقت در زمینه X,Y,H ، دقت زاویه ای هم چک گردد و جهت اطمینان یکی از 3 ایستگاه دوباره پیاده سازی شود و اگر خطای قابل قبول داشت،  توجیه صحیح می باشد.

 

اما جهت انجام پروژه های سد ، تونل ، انتقال مختصات از  نقطه معلوم به پروژه ،  پلیگون ها بسته و باز از روش مختصاتی جهت توجیه استفاده بشود مناسبتر است.

3 thoughts on “ایستگاه گذاری – تعریف سیستم مختصات پروژه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *